همه عمر برندارم سر از این خمار مستی

                                                           که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد

                                                          دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

دشوارترین باور

                         پذیرش باطل بودن چیزی است که

به گمان حق

                        هستی خویش را به پای آن ریخته ایم ...

                             اگر قبرستان جاییست که مردگان را در آن به خاک سپرده اند

                پس ما قبرستان نشینان عادات و روزمرگیها را کی راهی به معنای زندگی هست ؟

                                 اگر مقصد پرواز است قفس ویران بهتر  ...

                        پرستویی که مقصد را در کوچ می یابد از ویرانی لانه اش نمی هراسد ...

ما همه آدمیم و بهشت همین زندگیست و هرکس به اندازه ای که از میوه ی آن درخت ممنوع

می خورد خود را بیشتر تبعیدی زمین و غریب زمانه می بیند .

                                                                                                دکتر علی شریعتی

بی ارزش ترین دانشها  دانشی است که بر سر زبان است و برترین علم علمی است که

 در اعضا و جوارح آشکار است .

چه بسا دانشمندی که جهلش او را از پای در آورد و دانش او همراهش باشد  اما سودی

 به حال او نداشته باشد .

         خلید خار درشتی  به پای  طفلی خرد                     به هم بر آمد و از پویه  بازماند  و  گریست

بگفت مادرش این رنج اولین قدم است                    ز خار  حادثه   تیه   وجود   خالی   نیست

هنوز  نیک  و  بد  زندگی به دفتر  عمر                    نخوانده ای و به چشم تو راه و چاه یکیست

 ندیده  زحمت  رفتار     ره   نیامو ز ی                    خطا نکرده  صواب و خطا چه  دانی  چیست

دلی که سخت ز هر غم تپید شاد نماند                  کسی که زود دل آزرده  گشت  دیر  نزیست

                                             هزار کوه گرت سد ره شوند  برو

                                           هزار ره گرت از پا در افکنند بایست

                                                                                                        پروین

خدایا :

        به من توفیق

                           تلاش در شکست 

                           صبر  در  نومیدی  

                           رفتن بی همراه

                           جهاد بی سلاح

                            کار بی پاداش

                            فداکاری در سکوت

                            دین بی دنیا

                            مذهب بی عوام

                            عظمت بی نام

                            خدمت بی نان

                             ایمان بی ریا

                            خوبی بی نمود

                            گستاخی بی خامی

                            مناعت بی غرور

                            عشق بی هوس

                            تنهایی در انبوه جمعیت

                                   دوست داشتن بی آنکه دوست بداند

                                                                                          روزی کن .

                                                                                                   دکتر علی شریعتی

اگر پرواز را از یاد برده ای

    اگر گرفتار این خاکدان فقیر شدی

                              نگذار بالهایت بپوسد

نگاهت را روانه آسمان کن

با تمام قدرت بالهایت را به هم بزن

        آنقدر بال بزن که بالهایت گر بگیرد

                                         بسوزد و خاکستر شود

                                                                       اما نگذار بالهایت بپوسد

                                                                                             بپوسد و خاک شود

                                         خاک شدن شایسته تو نیست

                                                        کود شدن تو را نشاید

                                               اگر پرواز را از یاد برده ای

                                               اگر آسمان تو را نمی پذیرد

                                                                              ..... تو آسمانی شو

سالیانی دراز

گرفتار قفس بوده ای

به جرم بلند پروازیهایت

                                      اینک

                                      قفس را گشوده اند

                                                           و تو

                                                           آزادی و رها

                                    اما پریدن را از یاد برده ای

                                                                             به چه کار آیدت آزادی

                                                                                                پرواز مرده است !

امروز داشتم کتاب جهاداکبر ( سخنرانیهای امام خطاب به حوزه های علمیه ) را نگاه می کردم

احساس کردم بعضی حرفها چقدر متناسب با دوران زخم خورده ماست

    از جمله صحبتهای ایشان با عنوان " هشدار به حوزه ها "  که خلاصه ای از آن در زیر می آید :

        ................. با کمی تامل بخوانید ................

ملت انتظار دارند كه شما روحاني و مودب به آداب اسلامي باشيد . از

زرق و برق زندگي و جلوه هاي ساختگي آن بپرهيزيد . در راه پيشبرد

آرمانهاي اسلامي و خدمت به ملت از هيچگونه فداكاري دريغ نورزيد .

در راه خداي تعالي و براي رضايت خاطر او قدم برداريدو جز به خالق

يكتا به احدي توجه نداشته باشيد . اما اگر بر خلاف انتظار ديدند به جاي

 توجه به ماورا. طبيعه تمام هم شما دنياست و همانند ديگران براي

جلب منافع دنيوي و شخصي كوشش مي كنيد  با يكديگر بر سر دنيا و

منافع پست آن دعوا داريد  اسلام و قران را بازيچه خود قرار داده ايد  و

براي رسيدن به مقاصد شوم و اغراض كثيف و ننگين دنيايي خود دين

 را به صورت دكاني در آورده ايد  منحرف مي گردند و بدبين مي شوند .

و شما مسئول خواهيد بود .

اگر بعضي معممين سربار حوزه ها روي غرض ورزيهاي شخصي و جلب

منافع دنيوي به جان هم افتند  همديگر را هتك كنند  تفسيق نمايند 

هياهو درست كنند  در تصدي بعضي امور با يكديگر رقابت نمايند  سر

و صدا راه بيندازند  به اسلام و قران خيانت كرده اند  به امانات الهي

خيانت ورزيده اند . خداي تبارك و تعالي دين مقدس اسلام را به

 عنوان امانت به دست ما سپرده است  اين قران كريم امانت بزرگ

خداست علما و روحانيون امانتدار الهي هستند و وظيفه دارند اين

 امانت بزرگ را حفظ نموده به آن خيانت نكنند  اين يكدندگيها و

اختلافات شخصي و دنيوي خيانت به اسلام و پيامبر بزرگ اسلام

است .

من نمي دانم اين اختلافات چند دستگيها و جبهه بنديها براي چه

مي باشد ؟ اگر براي دنياست شما كه دنيا نداريد ! تازه اگر از لذايذ

 و منافع دنيوي هم برخوردار بوديد جاي اختلافات نبود مگر اينكه

 روحاني نباشيد و از روحانيت فقط عبا و عمامه اي به ارث برده باشيد .

روحانيي كه با ماورا . الطبيعه ارتباط دارد  روحانيي كه از تعاليم زنده و

صفات سازنده اسلام برخوردار است روحانيي كه خود را پيرو و شيعه

علي بن ابيطالب مي داند ممكن نيست به مشتهيات دنيا توجهي داشته 

 باشد چه رسد كه به خاطر آن اختلاف راه بيندازد !

شما كه داعيه پيروي از اميرالمومنين داريد لااقل در زندگي آن مرد بزرگ

كمي مطالعه كنيد  ببينيد واقعا هيچ گونه پيروي و مشايعتي از آن حضرت

 مي كنيد ؟

آيا از زهد  تقوي  زندگي ساده و بي آلايش آن حضرت چيزي مي دانيد و

به كار مي بنديد ؟

آيا از مبارزات آن بزرگوار با ظلم و بيدادگري و امتيازات طبقاتي و دفاع و

پشتيباني بي دريغي كه از مظلومين و ستمديدگان مي كرد و دستگیریهایی

كه از طبقات محروم و رنجديده اجتماع مي نمود چيزي مي فهميد ؟

 وعمل مي كنيد؟ آيا معناي شيعه تنها داشتن زي ظاهري اسلام است ؟